Toon info
Diego Joosten

© Diego Joosten

Diego Joosten ontrafelt, construeert en markeert landschappen en stadszichten. Hij bouwt een gelaagd beeld, altijd een verzicht, een waarneming.
Het beeld stuurt zichzelf. Het gaat om een aanwezigheid, een direct beleven: ‘you see what you get’. Iconografie, dieper verhaal of retoriek zijn niet relevant.
Het gaat aanvankelijk om een banaal moment, het hier en nu van iedere dag, een verstrooide grijze glimp uit een ooghoek, dat uitgroeit tot een monumentale compositie, iets onvergetelijks.
Diego Joosten schildert snel, ritmisch en ongepland. Met abrupte picturale ingrepen en een nerveuze ongeduldige schriftuur bouwt hij een omvangrijk oeuvre op. Ieder eindbeeld is een verrassende picturale, gelaagde architectuur.
De werken bestaan meestal in reeksen. Een tekening of schilderij stuurt niet enkel zichzelf maar ook een volgend werk aan. Het laboratorium bundelt de improvisaties en wordt terug een aanleiding.
De reeks wordt als geheel in de ruimte getoond en smelt atonaal samen.
Kijken wordt een effectieve verkenning, een lichamelijk beleven, een wandeling.

An Van Exe

Beleven, direct noteren, ontrafelen en gestueel herschrijven. Met een gelaagde drukte beeld bijeen jammen, breed, vol onrustige detailwaarnemingen.
Coloristische tegenpolen verweven.

Diego Joosten heeft een agiel werkproces dat resulteert in nieuwe picturale ruimtes, onbegrensde schrifturen als fragmenten van een breder landschap.
Start de dialoog, zonder vertaling.

An Van Exe

Diego Joosten studeerde eind jaren tachtig af aan de Academie voor Schone Kunsten in Gent.
Sindsdien is hij blijven schilderen, tekenen en het creëren van drie-dimensionele kunstobjecten.
Zijn grote kracht gaat uit van zijn schilderkunst en zijn tekentalent.
Diego Joosten werkt vanuit een zeer technisch vak-kunst-schap. In veel van zijn schilderijen brengt hij meerdere lagen aan, lagen die schijnbaar niets met elkaar te maken hebben maar die perfect bij elkaar passen. Deze lagen geven zich, bij nader inzicht, stukje bij beetje langzaam bloot. De verschillende beelden lopen door elkaar maar ook over elkaar. Naargelang de lichtinval vertonen zijn schilderijen een heel andere sfeer.
Diego Joosten houdt ervan om te werken naar wat hij op dat moment ziet. Hij verwerkt beelden uit het heden en brengt die samen met beelden uit zijn verleden. Kleur en sfeer zijn de twee belangrijkste elementen die zeer kenmerkend zijn voor zijn werk.
Op het eerste gezicht lijken de schilderijen chaotische evocaties van kleurvlekken maar als je ze nader bekijkt blijken ze heel precies en gedetailleerd een weergave te zijn van wat hij ziet.
Hij houdt van de directheid van het tekenen. Het werken vanuit en naar de realiteit. Hij laat het verhaal los en legt enorm veel emoties in het weergeven van de realiteit. De kleuren lijken op een heel rudimentaire en brute wijze aangebracht maar zijn technische vaardigheid zorgt ervoor dat in het geheel de weergave van het beoogde beeld tot zijn recht komt. Achter het schijnbaar irreële zitten de haarscherpe contouren van de beelden die hij wil weergeven.
Niet alleen schilder- en tekentechnieken zijn belangrijk. Ook als drager kiest hij voor een grote verscheidenheid aan materialen. Elk werk krijgt daardoor een eigen karakter en stijl en geeft zijn gevoel van dat moment weer.
Diego Joosten houdt van de schilderkunst en dat voel je in al zijn werk. De passie voor het schilderen en tekenen, de liefde voor het creëren van kunst, zelfs het kleinste werk verkrijgt met één potloodstreep een nieuw leven.
Verbergen en toch aanwezig zijn.

Els Verelst

Diego Joosten °1962, woonde in zijn jeugd in de Rupelstreek waar hij ook geboren werd (Reet)
Zijn artistieke opleiding kreeg hij aan de KASK van Gent, waar hij is blijven wonen, hij volgde erna de afdeling Monumentale kusten met als specialisatie schilderkunst.
Binding met de rupelstreek is er gebleven door zijn functie van leraar plastische opvoeding aan de kunstacademie van Boom en NIel.
Diego Joosten is betrekkelijk trouw gebleven aan de specialisatie van zijn opleiding, namelijk schilderkunst.
Hij bergon aanvankelijk vrij expressief maar evolueerde nadien naar de abstractie met zeer veel aandacht voor sensibele – persoonlijke – verftoets.(iets wat bijvoorbeeld voor Piet Mondriaan in zijn bekendste periode er eigenlijk al teveel aan was die penseltoets – later onzichtbaar gemaakt door de bijna machinaal egaal schilderende hard-edge kunstenaars met Ellsworth, Kelly voorop)
Diego is op zoek en dit in een periode waar originaliteit niet langer een norm is en in dit boeiend onderzoek kot hij terecht in een vorm van monochromatische schilderkunst. (monochroom betekent letterlijk schakeringen in één kleur. Het zijn soms onopvallende nuances en weinig opvallende kleurcontrasten, waarbij de toeschouwer ook een rol speelt, want door het werk vanuit een ander standpunt te bekijken varanderd het licht op het oppervlak)
Diego is een schilder die in het plat vlak geen beperking ziet om zijn innerlijke te veruiterlijken. Hij bewerkt het oppervlak, de huid met materie meestal verf maar sons ook met andere, niet voor de hand liggende, dingend zoals bijvoorbeeld insecten en bekomt zo een bepaald textuur in zijn werk. Het eindresultaat imponeert door een zekere evenwicht maar bijzonder door de virtuositeit van het schilderen. Kleur is bij de kunstenaar soms het radicale thema al het andere is er ondergeschikt aan gemaakt. De doeken worden in verschillende lagen geschilderd waarbij het eventuele onderwerp zodanig geabstraheerd wordt zodat elke anekdotiek verdwijnt.
In naderre werken schildert hij eerst een grondlaag vervolgens lagen waardoor de ogenschijnlijke monochromie doorbroken wordt, soms zoals eerder germeld zelfs door insecten waardoor de schilderijen een eigen esthetiek krijgen. De visuele kracht van zo’n ogenschijlijk ‘eenvoudig’ doek is overweldigend.
Door zijn werk schemert onmiskenbaar eerbied voor grote kunstenaars, zoals Per Kirkeby en Cy Twombly om er enkele te noemen.
Diego joosten werkt naar het scheppen van een illusie, naar de abstrahering toe. Hij beeft dat dit in de kunstgeschiedenis al meerdere keren is doorgemaakt; maar weet ook datele schilder of kunstenaar zijn eigen geschiedenis moet maken, steeds weer opnieuw. De strijd is nog niet gestreden.

Jules De Ranter

‘Artists for tomorrow’ – Moving Space Gallery – 1993

… In de twee grote doeken van Diego Joosten treden tal van picturale kontrasten op, zodat alleen via een stevige en ingebouwde zin voor ordening vanuit een ogenschijnlijke chaos een schilderkunstig monument kan worden uitgebeeld. …artikel uit AAA

 

…Diégo Joosten staat meer voor de fotograaf van diegenen die zich bewegen in een moeras van een niet te herkennen werkelijkheid. Waar en wat is de liefde in Monet’s getuigenis die staat voor de ontmoeting tussen wezenlijkheden en identiteiten? Daar waar men zich het dichtst in de werkelijkheid bevindt ervaart men ze wellicht het meest. No men’s land.…
Catheline Vigenon
Artistiek directeur

Down Town Art Gaallery – 1991

De eerste individuele tentoonstelling van de jonge Diégo Joosten (1962) heeft plaats in de nieuwe Brusselse galerie Down Town Art Gallery. Joosten geeft zijn schilderijen titels mee die hij ontleent aan schrijvers en zangers. Neem nu de titel, één die zoete dromen opwekt: I always prefer your lips red, not like the good lord made them, but what he intended. Het aldus genoemde schilderij is een monochroom rood doek. Eerst werd er acrylverf aangebracht, daarna olieverf en ten slotte zegellak. Alles rood gepigmenteerd zoals het de verlangde lippen. Op de onderste helft van het werk is de materie ruw uitgestreken. Naar boven toe trekt de materie zich terug in een glad, dun vlak. Deze twee manieren om materie te behandelen staan tegenover elkaar zoals zovele tegengestelden die zich verzoenen. Zoals Mannelijk en vrouwelijk in een liefdespaar. Onderaan het schilderij zitten de ovalen doorsneden van vier borsten in de verfmaterie uitgetekend.
Diego Joosten is een rasschilder die een esthetische benadering combineert met een grote materiegevoeligheid. Zonder een beroep te moeten doen op enige figuratie beheerst hij zijn grote oppervlakten. De picturaliteit van verf, van materie volstaat hem. Joosten wordt overigens gefascineerd door wat hij ‘ de picturaliteit van blauw staal’ noemt. Die fascinatie toont hij ook. Voor een geel schilderij plaatst hij vier sokkels uit blauw staal waarop hij telkens sinaasappels heeft gelegd? De sinaasappels kern in het schilderij terug als gele schaduwen, als de zachte littekens van de warmte.

Bert Popelier

“zodra je gaat praten, kraam je onzin uit, U en ik ook”
Marcel Duchamp

8 academiestudenten stellen tentoon te Gent – 1989
Vorm, Ritme en Kleur

Bijna van bij het begin, heeft Diego werken gemaakt, op heel groot formaat, waarin twee zeer sterke elementen geconfronteerd worden: het vlak en de figuur. Zij staan tegenover elkaar als twee rivalen, die niet alleen als ‘element’ op het doek zelf aanwezig zijn, maar als héél sterk in uiteenlopende kleuren, vaak complementair, geschilderd zijn.
Alhoewel men de schriftuur in bepaalde delen van zijn vroegere werk terugvond, heeft deze tegenwoordig een grotere plaats ingenomen, waardoor het schilderij een chaotischere indruk wekt.
De menselijke gestalte is verdwenen en ook de vlakken: ze zijn als het ware uiteen gespat. De schriftuur heeft de vormen blijkbaar vernietigd. Het ritme en de geste van het aanbrengen van de kleur staan bijna centraal in het werk, Dit ritme wordt nog geaccentueerd door cijfers van de ‘Gulden Snede’, cijfers die in sommige werken, op een nonchalante manier opgetekend worden. Ze komen opdagen vanuit de chaotische bewegingen die op dergelijke manier de beweging nog meer beklemtoond.
In recenter werk, is de drager (doek of papier) ook meer open gelaten en fungeert als een soort contrapunt.

 

Jean Bilquin April 1989